จุดอ่อนสําคัญของทีมชาติไทยที่อาจทําให้ไปไม่ถึงฝั่งฝัน

ในท่ามกลางบรรยากาศที่ทุกคนมีความสุขกับชัยชนะ
สิ่งสําคัญที่เราจะก้าวต่อไปในระดับที่สูงขึ้นคือ การรู้จุดอ่อนของตัวเอง
จุดตายของทีมขาติไทย ที่ใครๆก็รู้ คือการโยนลูกโด่ง
แล้วให้กองหน้าที่สูงใหญ่กว่ากองหลังไทยมากๆโหม่งเข้าทําประตู

เราแพ้สิงคโปร์รอบชิงอาเชี่ยน2ครั้ง ทั้งที่เราเล่นดีกว่า
เพราะลูกโหม่งของยักษ์ใหญ่ดูริคคนเดียว
เราแพ้ออสเตรเลียเอเชี่ยนคัพเพราะลูกโหม่ง
เราแพ้อาหรับหลายๆครั้งก็เพราะลูกโหม่ง
เมื่อวานลูกที่มาเลย์ยิงลูกที่2 ก็ใช้ผู้เล่นตัวสูงคํ้ากองหลังเราโหม่งเข้าประตู

ในระดับอาเชี่ยน ผู้เล่นชาติอื่นยังไม่สูงใหญ่มาก
และผู้เล่นไทยแย่งครองบอลได้ดี ทําให้เขาโยนลูกเข้าโหม่งได้น้อยและไม่แม่นยํา
แต่ในระดับแถวหน้าเอเชีย การแย่งครองบอลเขาไม่แพ้เรา
และผู้เล่นเขาตัวสูงใหญ่กว่า เล่นลูกโหม่งได้ดีกว่าเรา
เขาต้องโยนและโหม่งถล่มประตูเราแน่ๆ

เราอาจจําเป็นต้องมีกองหลังที่สูงใหญ่ เช่นพวกลูครึ่งไทยยุโรป
แบบเดียวกับกองหลังตัวใหม่ของทีมสงขลา
หรือหาระบบการเล่นที่ไม่เปิดดอกาสให้คู่ต่อสู้โยนบอลโด่งได้
ถ้าแก้ปัญหาสําคัญที่จุดนี้ไม่ได้
คู่ต่อสู้ที่รู้จุดอ่อนเรา จะยํ้าที่จุดดอ่อนจนเราพ่ายแพ้ได้
เท่าที่ดูบอลไทยมาตลอด แม้แต่ชุดที่เล่นได้ยอดเยี่ยมอย่างชุดปัจจุบัน
เรายังแก้ปัญหานี้ไม่ตกจริงๆ